Gdy zaczynałam pisać swoją pracę magisterską, nie wiedziałam nawet, czym są przypisy. A promotorki - już wtedy doktor habilitowanej - bałam się zapytać. Zresztą o co miałam pytać? Żeby w kilku zdaniach wytłumaczyła mi, jak zrobić to szybko i dobrze? Choć moim zdaniem właśnie na tym powinno polegać całe seminarium. W każdym razie - trzeba było widzieć jej zdziwioną minę, gdy oddałam pierwszy rozdział bez ani jednego przypisu.

Szukając ratunku, zaopatrzyłam się w specjalny poradnik o technikach pisania prac magisterskich - ale jakie było moje rozczarowanie, gdy okazało się, że to kolejny zbiór regułek bez żadnego przykładu. Dalej nie wiedziałam, co i jak pisać.

Zaczęłam działać na czuja i kolejne długie miesiące spędziłam, przeszukując wszystkie okoliczne biblioteki - uniwersyteckie i publiczne - w poszukiwaniu genialnych materiałów. A że wszystko wydawało mi się istotne, segregator z kserówkami puchł w oczach. W końcu chciałam wyczerpać temat, prawda? Im dłużej to trwało, tym większy robił się z tego bajzel. Samo czytanie i porządkowanie materiałów zajmowało długie godziny.

Pamiętam, że szukałam wtedy kogoś, kto wskazałby mi ten właściwy kierunek. Po raz pierwszy pomyślałam o napisaniu poradnika o pisaniu prac dla studentów - takiego praktycznego, ze wskazówkami. Zamiast niego powstał blog. Jeden z pierwszych w Polsce o tym, jak pisać takie prace.

Cała historia skończyła się bardzo dobrze: obroniłam pracę na 5, na obronie okrzyknięto ją monografią, a mnie zwolniono z pytań dotyczących pracy - uzasadniając to jej objętością. Na 175 stronach można wyczerpać temat 😉

Wtedy zrozumiałam dwie rzeczy: że piszę naprawdę dobrze i że nikt nie powinien przechodzić przez to samo co ja w pojedynkę. Z czasem zaczęli się do mnie zgłaszać studenci po wsparcie.

Dziś dochodzi do tego AI - totalny game changer. Coraz częściej widzę w pracach ten sam miks: stare błędy plus halucynacje i generyczne treści, które brzmią mądrze, ale nic nie wnoszą. I promotor to wszystko widzi, ja też 😉